Zvicra e familjeve

Më kujtohet një episod gjatë të cilit, në një shkëmbim reciprok komplimentesh, pronari/kuzhinieri i një restoranti i cili është një i njohur i mamasë, si përgjigje ndaj fjalëve të mira, e komplimentoi atë për pamjen a saj të re për moshën dhe për tonën, vajzat e saj, për të cilat konstatoi Read more

Fluturimi

Fluturimi
“Do t’a largoj shikimin (do shoh diku tjetër); që sot e tutje ky do të jetë refuzimi im i vetëm.”

Nuk e di pse më pëlqeu kjo thënie në momentin që e lexova por mendoj se, me siguri, më ofroi një përgjigje të cilën nuk e kisha kuptuar që po kërkoja por e gjeta rastësisht, një zgjidhje të mençur, e menduar nga unë kalimthi por e shkruar më bukur nga dikush tjetër. Read more

Flight

“I shall look away, that will henceforth be my sole negation.”

As I immediately liked the way this phrase looked and all that it promised, I quickly assigned it the meaning I wanted it to have.

I don’t know why I liked this quote immediately but I would guess that, at that specific moment, it probably provided me with a piece of advice I didn’t know I was looking but fortuitously found, an elegant solution vaguely thought by me but much better written by someone else. Now, I keep thinking of this expression, extracted out of Roland Barthes’ The Pleasure of the Text, whenever I want to deal with difficulties in what I consider the ideal way; not stupidly confronting them head-on but ignoring the ugly parts of a situation; looking away rather than looking at. Obviously, this is the wished-for reaction in lieu of the usual one: stupidly arguing and getting irritated by things without being able to, in fact, look away.

The phrase might imply my ideal solution; what it is exactly about, I don’t know. I haven’t read the full text and know only that it is preceded by the even more striking: “never apologize, never explain.” Thus, the phrase might most probably refer to the refusal to directly answer when one does not want to, but, subjectively, my brain translates the phrase looking away to erasing by avoiding, looking somewhere else, purposefully un-focusing so as not to directly reject; a seemingly absentminded refusal.

My newly favorite phrase returned to me again today as I kept looking at a man seated in a coffee shop, explaining with half-feigned anger something which did not deserve so much feeling; some kind of, perceived or real, unfair treatment by someone else – a cold reception, maybe. All that feeling would have been put to better use elsewhere. At one moment, the person walking with me noticed the same distorted face and said something to the effect that instead of protesting about unclean neighborhoods and countless other problems, people sit in coffee places and pubs all day and complain, uselessly. And yet, I did not even care about the wrong choice of a place for the long and drawn-out frustration-venting process; I simply did not want to see that face full of simulated feeling talking loudly about some petty concrete problem to which his conversation partner could relate; petty people with small lives. I know it sounds callous but the body/mind instinctively selects fight or flight (in situations perceived as dangerous but this one could be classified as internally risky) and mine, in most cases and certainly when faced with these unpleasant details, chooses flight.

Dashuri luanësh dhe lepujsh

Në ditët më të mira në fillim të një marrëdhënieje, njeriu ëndërron me sy hapur për versionin më të plotësuar të vetes, përmbushjen e çdo potenciali real ose imagjinar përmes prezencës të tjetrit, aktivizimit të aspekteve më pozitive nga (njëri) tjetri. Fjalën “pozitive” e përdor për t’u dukur modeste dhe e përmbajtur…ëndrra, në fakt, është aktivizimi i çdo fuqije të ndjerë nga vetja si magjike në këto momente dhe të perceptuara po ashtu edhe nga tjetri nën efektin e të njëjtës magji. Pastaj, në ditë të këqija …mërzi dhe pafuqi si rrjedhojë e dështimit të përmbushjes së lartpërmendur, dështim që në fakt është më i trishtë se çdo pakënaqësi ose zhgënjim i shkaktuar prej tjetrit. Paaftësia për këtë plotësim ose transformim është aspekti më i vështirë për t’u parë e përjetuar tek vetja dhe të tjerët. Sidomos, kur duket qartësisht, si në një histori tënden, si edhe në një tjetër të jashtme se, nëse secili do të kishte pak më shumë guxim, një transformim mund të ndodhte për të dyja palët; një lloj plotësimi maksimal i vetvetes, i arritur nëpërmjet një katalizatori. E kundërta mund të përshkruhet si një nënshtrim ndaj gjërave ashtu siç janë, pa kërkuar të preket dielli si ndonjë Ikarus, sa guximtar, po aq edhe infantil e budalla.

Duke menduar e komentuar këto lloj potencialesh të plotësuara apo të lëna mënjanë, pata shkëmbimin e mëposhtëm me një nga muz(ë)at e mia:
“Sa keq që shkoi ashtu..Një dashuri luanësh që u është dhënë gabimisht lepujve. Secili lepur pret që tjetri të jetë një luan i maskuar si lepur momentalisht…” por, fatkeqësisht, nuk ishte kështu.

Asgjë nuk jeton nga këto anë

Qendra tregtare afër punës time është njëkohësisht një lloj çlirimi dhe burgu si i vetmi vend ku mund të pish kafe dhe të ushqehesh në këto ditë të zvarritura vere. Tashmë jam mësuar me dyqanet më pak se mediokre, dekorin e tmerrshëm plot tym (një shenjë pozitive në fakt që i jep një shije shqipëtare një gjëje totalisht të huazuar) dhe i kundërpeshoj me fytyrat familjare dhe mjaftueshëm të pëlqyeshme të stafit dhe…familiariteti, në fakt, ë shtë e vetmja gjë pozitive. Një ditë , unë dhe një kolege u lumturuam më tepër seç duhej në mometin që papritmas pamë versionin e ri të rinovuar të një kafeneje paraprakisht të zymtë . As nuk më kujtohet version i vjetër, në fakt .

Tani, i njëjti vend ishte i bardhë, dielli ndriçonte nëpërmjet një dritareje në tavan (skylight) që mund të ishte dhe e re dhe e vjetër, kush e di, dhe pjesa më e mirë ishte shfaqja e papritur e disa pemësh ulliri të vendosura mes tavolinave si zbukurime madhështore.

Të dyja ishim të lumtura në mënyrë dhe sasi të paarsyeshme dhe lavdëronim vazhdimisht çfarë me siguri përbën një model dizajni interieri tashmë të dalë jashtë mode nga një këndvështrim arkitektonik. Por, më në fund, diçka jetonte brenda atij vendi të zymtë plot me rroba të refuzuara edhe nga vendet tona fqinje dhe njerëz të pashpresë të cilët kërkojnë dhe gjejnë?! kënaqësi atje, më të pajetë se dhe vetë manekinët nëpër vitrina. Derisa një kolege që i zbërthen të gjitha na tha atë që ne kishim supozuar, edhe parë në fakt, por që qëllimisht, me vullnet,

e kishim injoruar: pemët ishin fallco. “Fallco komplet,” siç na tha një kamarier ose me sens humori gjenial ose naivitet idioti. Kjo ishte e qartë nga forma dhe ngjyra artificiale e ullinjve por ne i kishim picërruar sytë dhe pastaj mbyllur fort. Nuk donim t’a dinim. Ky episod më solli ndër mend një imazh të treguar në lajmet makabre shqiptare të një inovacioni japonez: disa nëpunës japonezë në një zyrë me një plazh të çuditshëm fallco brenda, bregët e detit të të cilit përplaseshin butë në një tapet bezhë më të mërzitshëm se mërzia vetë .

Kjo sajesë ishte krijuar për të përcjellë një ndjenjë relaksi por mendimi im i parë ishte “Mund të mbytesh këtu?!” Megjithatë, pavarësisht zhgënjimit të shtirur në çastin e zbulimit të natyrës të pabesë të pemës madhështore dhe simbolike të ullirit, kisha përjetuar pak momente kënaqësie të pastër e të pafiltruar, e ngrohur nga dielli duke menduar që isha në një vend tjetër, më të mirë .