Interlud (midis Trainwreck dhe Asgjë nuk jeton nga këto anë)

Në pamje të parë duket se asgjë nuk e lidh Ana Kareninën, një nga personazhet më intrigues dhe tragjikë të letërsisë,  dhe qendrën tregtare afër vendit tim të  punës. Por, pamja shpesh gënjen dhe lidhjet e padukshme të kësaj bote e cila vërtet është më e çuditshme se çdo lloj trillimi – pasi, në  fakt, trillimi nuk del dot aq jashtë  kësaj bote sa mendon ose pretendon – janë të panumërta.

Ndërkohë që hyja për të miliontën herë në të njëjtën qendër tregtare, nëpërmjet të njëjtës derë që hapet automatikisht por me pak vonesë, duke parë të njëjtat dyqane me po ata manikinë të frikshëm, dëgjoj dhe shoh me tmerr elementin më të fundit të shtuar në këtë ambient të ngjashëm me një cirk. Kjo shtesë e re duhet parë për tu besuar kështu që kam frikë se lexuesi do të dyshojë në vërtetësinë e një objekti të tillë. Më tepër se nga vetë objekti, habia lind nga shtimi i tij në kontekstin e mbingarkuar të qendrës në fjalë e cila, përveç dyqaneve, kioskave në mes të korridereve, gjithmonë mirëpret gjithashtu një mbifluks njerëzish të shoqëruar me klithma foshnjesh apo qarje fëmijësh pak më të  rritur. “Ky vend ngjan si një ferr!” mund të mendojë lexuesi, me të drejtë. “Pse atëherë nuk ikën me vrap, pa rikthim?” Sepse, për momentin, nuk kam zgjedhje tjetër. Kështu, jetoj përditë një nga shakatë e vogla të zotit:  në orarin e pushimit, dëshira instinktive për tu arratisur në majë të një mali arrin zenitin e saj. Pushim nga pushimi, me pak fjalë.

Për të mos ta zgjatur më tepër dhe për të kënaqur kërshërinë e atyre që po vazhdojnë leximin, po zbuloj më në fund natyrën hibride të këtij objekti të cilin herën e parë që e vura re, më la pa fjalë. Ai – ose ajo – është një tren për fëmijë, me vagonë në  formë pande, i shoqëruar me muzikë . Nuk e di ekzaktësisht cilat këngë por më tingëllojnë si ato të festivaleve shqiptare gjatë viteve ’80. Në këta vagonë ulen fëmijë të shushatur, të cilët edhe po të duan të  dremisin në  krahët e ftohtë të arushit metalik, nuk lejohen prej muzikës shoqëruese e cila, fëmijë  apo adultë, na tromaks të gjithëve njësoj. Besoj. I vetmi moment i lumtur për disa nga fëmijët është ai para nisjes por edhe ky shuhet shpejt.

Fillimisht, treni mu duk një krim estetik dhe etik por dalëngadalë kam filluar të përshtatem me prezencën e tij aq të shëmtuar sa pothuajse e lezetshme. Shmangia e ndonjë aksidenti në hyrje ose dalje përbën një betejë të përditshme por, si me çdo gjë, pamja dhe zhurma e tij janë bërë aq familjare sa ndonjëherë nuk e shoh fare.

Dhe, një  ditë, ashtu e hutuar pas vitrinave ose më saktë e humbur në ndonjë mendim me vështrim të  fiksuar tek rrobat që duket se nuk ndryshojnë  kurrë, desh rashë nën rrotat e trenit të vogël ose pandës të madhe. Një shoqe me tërhoqi dhe më shpëtoi nga rreziku por kjo skenë më bëri shumë  për të qeshur. “E fortë!” mendova dhe e thashë, besoj. Një Anë komiko-tragjike e ditëve të sotme. Dëmi më i madh i mundshëm do të kishte qenë ndonjë përndrydhje e vogël, më e lehtë për tu përballuar se paralelizmi qesharak me heroinën madhështore. “Çdo kohë  ka heronjtë  që  meriton,” thotë  një shok i mençur, por unë nuk jam gati të përballoj të vërtetat që ky incident tregon për mua dhe për kohën në të cilën jetojmë.

Rishkrim historie

Në vizitën e fundit në varreza, duke kërkuar më kot për varret e gjyshërve në një xhungël tragjikomike ku shkel dhe trazon qetësinë e tjetrit për të respektuar të afërmit e tu, po shihja- si çdo njeri besoj -datat, emrat, dhe epitafet e zgjedhura e të gdhendura nga familjet përkatëse. Read more