by Kleitia Vaso

Përshkrimi më i saktë i shtëpisë në të cilin jetova gjatë pesë viteve të fundit mund të jetë e papërfunduar ose, nga ana më negative, e braktisur dhe e parregulluar. Që në fillim, e dija se do të ishte një vend i përkohshëm, madje qëndrimi im kaloi çdo lloj pritshmërie apo afati kohor. Lëvizja atje ndodhi pa ndonjë paramendim apo plan të caktuar dhe si rrjedhojë, hapësira nuk ishte e rehatshme në sensin më tradicional të fjalës. Shumë nga gjërat e mia mbetën në kuti. Nuk i nxorra jashtë për të shmangur krijimin e iluzionit të diçkaje më komode e permanente. Gjithashtu, çfarë më rrethonte nuk ishte e imja, por e shumëkujt dhe e askujt njëkohësisht. Gjithçka ishte e vjetër dhe disi e parehatshme, sidomos lavamani apo dushi, pompa, ndonjë tubacion a një tjetër që nuk kisha idenë më të vogël si ta ndreqja.

Kur pompa e ujit, e cila prishej të paktën një herë në muaj, ngecte në mes të ndonjë dushi dimëror, mallkoja veten dhe Zotin për zgjedhjet e gabuara. Situata meritonte mallkime e sharje, në fakt, sepse sa herë ndodhte kjo gjëmë, banuesi tjetër A. ose unë, kushdo me fat apo pa fat që nuk qëllonte poshtë ujit të ngrohtë që ndalej pa paralajmërim, duhet të vishej, dilte nga shtëpia, jashtë, të ngrinte derën e rëndë të garazhit, të riniste pompën duke u lutur që të mbante kësaj rradhe. Asgjë nuk ishte e sigurt. Kjo pasiguri që lehtësisht mund ta quajmë frikë i dhuronte eksperiencës zakonisht relaksuese të dushit një dozë adrenaline që mund të ishte ruajtur për hedhje me parashutë nga ndonjë majë mali.

Në veçanti, më kujtohet se në një periudhë dy-javore gripi gjatë një dimri relativisht të ftohtë jashtë por brenda mizor, duke u larë pas disa ditësh që nuk isha ngritur nga krevati, uji ndaloi menjëherë pas procesit të shkumosjes së flokëve. Në sekondë, përveç një zemërimi të pamatë, ndjeva grykën time e cila sapo ishte normalizuar dhe po më lejonte të gëlltitesha më në fund pa dhimbje, që filloi të fryhej nga çasti në çast. E lodhur nga torturat, e mundur, fillova të qaja me lot e me zë, kush e di edhe me çfarë tjetër.

Megjithatë, mund të them me bindje të plotë se e doja atë shtëpi. Më vjen pak turp ta pohoj këtë dashuri sepse kush e ka parë, nuk do ta kuptonte këtë ndjenjë iracionale. E pëlqeja pikërisht për cilësinë e saj të papërfunduar, mungesën e pretendimit për të qenë shtëpia përfundimtare, e përjetshme, pranimi i të qenit një strehë modeste e përkohëshme. Më pëlqente veçanërisht karakteri i saj rastësor, i cili më krijonte idenë se e kisha gjetur gjatë rrugës, aksidentalisht, duke pritur për mua si në një përrallë, si shtëpia në dukje e braktisur e xhuxhave te Borëbardha.

Vendi ku ndodhem tani as nuk përpiqet të më gënjejë se është shtëpi. Nuk ofron asnjë iluzion. Duket më tepër si një dhomë hoteli, më i përkohshëm si pamje dhe natyrë se ai i mëparshmi. Nuk besoj të qëndroj këtu për gjatë por kurrë nuk i dihet. Por, përsëri përkohshmëria e tij nuk më frikëson. Mungesa e sigurisë lejon hapësirë për të ëndërruar dhe imagjinuar për të ardhmen e panjohur si një Odise që kupton intuitivisht se rruga mund të jetë më interesante, më e mbushur me emocione, dëshirë, shpresë sesa përfundimi i saj.

Sigurisht, në momente lodhjeje prej mungesës së komoditetit që shoqëron çdo ndryshim, dëshiroj të kem më tepër se çdo gjë një shtëpi permanente, aq të jashtëzakonshme sa me bukurinë, rehatin e saj do ta bëjë të pamundur ikjen. Megjithëse do doja të ekzistonte në formën që imagjinoj më tepër se çdo gjë tjetër, më tremb edhe kjo mundësi, një lloj kafazi i artë.

Ndryshimi i vazhdueshëm më sjell ndër mend herën e parë që kam parë një foshnje me vëmendje. Më kujtohet se më bëri përshtypje brishtësia e mishit, lëkurës, gjithçkaje sepse qenia nuk është rregjur ende nga elementet e botës jashtë, ajrin, erën, diellin, për të mos përmendur të tjera edhe më të rënda. Por, në të njëjtën kohë, dallova edhe një lloj forcë që vjen nga butësia, fleksibiliteti, aftësia për tu përshtatur dhe ndryshuar vazhdimisht. Në anën tjetër të spektrit, janë pleqtë, lëkura e tyre e ashpër si ajo e një trungu, e drunjëzuar, trupi i tyre po aq i ngurtë. Ngurtësia nënkupton imunitet të fituar ndaj elementëve të jashtëm por në këtë rast dhe shumë të tjerë përkthehet në dobësi. Ata lëndohen pikërisht nga ky ngurtëzim, kjo mungesë butësie. Gjithçka që merr një formë të ngurtë, fillon vdes në një farë mënyre. Dhe vdekja pa dyshim është e qëndrueshme.

 

by Kleitia Vaso